Spring naar inhoud

Het zwarte gat

Het is nu bijna drie weken geleden en het kwam onverwacht, onaangekondigd ook.

Ik kwam vrijdag namiddag thuis van best wel een leuke dag - een excursie die ik georganiseerd had voor stagiaires bij de organisatie waarvoor ik tijdelijk, onbetaald werk doe als tegenprestatie voor mijn Participatie-uitkering - en ineens stopte mijn hoofd met doen wat het altijd doet. Dingen die ik had willen doen. Mijn hersens weigerden om mijn lijf aan het werk te zetten. Het enige wat lukte was wezenloos voor me uit staren. Zonder iets te zien. Zonder iets aan informatie of indrukken op te nemen.

Ik had geen honger. Ik had geen enkele interesse. Niks kon me boeien of in beweging krijgen. Niet mentaal en niet fysiek. Het duurde uren, dagen... Ook de tijd was kwijt.

Het zwarte gat.

Ziek melden. Gelukkig vroeg niemand wat ik had, want ik wist het zelf niet.

Afspraak maken met de huisarts, lukte na twee dagen. De huisarts is een eerlijke man, dat is fijn. Hij begreep niet waarom ik werk en geen geld ervoor krijg. Ik legde hem de Participatiewet uit. Mijn gratis privé-college wordt gelukkig gedekt door de zorgverzekering, zonder eigen risico.

Hij zei dat ie niet wist wat ik had - "Burn out kan wel, maar dat mag ik niet zeggen, ben ik niet toe bevoegd." - en me niet kon helpen. En dat een specialist (lees: psycholoog) niet gedekt wordt door de basiszorgverzekering. Ik kan zo'n geleerde niet zelf betalen.

"Hallo zwart gat. Ik ga je bestrijden, hoe dan ook."

Ik besloot om mezelf elke dag één taak te geven. Hoe simpel ook. Hoe klein ook. En dat ik blij mocht zijn als het lukte en mezelf mocht vergeven als het niet lukte. Een afwas. Duurde een week. Een stukje schrijven voor Tilburgers.nl. Twee dagen. Een boodschap doen bij de supermarkt tegenover. Een dag.

Met vallen en opstaan win ik mijn hersens weer terug.

Vallen: Soms betrap ik mezelf er op dat ik nadenk over hoe ik dood wil gaan. Dat is eng. Die gedachte bestrijd ik door gezond en lekker eten te kopen en te bereiden. Ik wil geeneens dood. Ik probeer ondertussen te begrijpen waarom ik dat zwarte gat niet zag aan komen. Het antwoord is een puzzel en volgens mij ontbreken er (nog veel) stukjes. De tussenstand is een opeenstapeling van teleurstellingen. Projecten die niet lukken. De eisen van de Participatiewet waar ik niet aan kan voldoen. Oppervlakkigheid gemengd met kortzichtigheid en hebzucht waar de samenleving mee doordrenkt is. Een puzzel waar ik niet blij van word, maar toch wil ik alle stukjes vinden. De rest van de stukjes is nog zoek...

Opstaan: Ik prijs me gelukkig met de lieve mensen die me steunen in deze donkere dagen. Hulya, Roland, John: ik hou van jullie en ben jullie immens dankbaar. Jullie weten wel waarom.

Tot slot: Spikkel - Hij laat me zien hoe eenvoudig het kan zijn om een onbezorgd leven te leiden en vrolijk rond te huppelen, ondanks dat de grote boze wereld heel eng is.